Bisdom Haarlem-Amsterdam












Delen:
meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook
Volgen:
link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten volg Bisdom Haarlem-Amsterdam op Twitter volg Bisdom Haarlem-Amsterdam op Facebook

Woord van de bisschop


Een wereld in beweging

gepubliceerd: vrijdag, 28 augustus 2015

We beleven in onze dagen een wer­ke­lijke volks­ver­hui­zing. Tenminste 60 miljoen mensen we­reld­wijd hebben huis en haard verlaten op zoek naar vrede en een beter leven. En het zullen er nog veel meer wor­den. Velen zijn let­ter­lijk ver­dre­ven door oorlog, geweld en ver­vol­ging. Anderen ontvluchten de armoede en uit­zichtloos­heid van hun vaderland. Voor velen is Europa het beloofde land.

De Europese politici weten zich dui­de­lijk geen raad en kunnen geen visie presen­te­ren. Ie­der­een doet maar wat. Som­mi­ge lan­den richten prikkeldraadversper­ringen op, anderen zetten het leger in, en weer anderen bouwen uit nood tenten­kampen en sleu­telen aan hun pro­ce­dures. Ondertussen groeit de stroom aan, en straks wordt het winter. Wat moeten we in Godsnaam doen?

Broe­ders en zusters van elkaar

Een wereld in bewegingIk zeg bewust ‘in Gods naam’. Het gaat tenslotte al lang niet meer alleen om goede asiel­pro­ce­du­res en opvang­moge­lijk­heden. We staan voor fun­da­men­tele humanitaire en daar­mee ook reli­gi­euze vragen. Na­tuur­lijk heeft ook de Kerk niet de pre­tentie alle ant­woor­den op deze sociale en poli­tieke vragen te hebben, maar we hebben wel de taak om mee te denken met de samen­le­ving vanuit het Evan­ge­lie en de sociale leer van de Kerk.

Het eerste is: Hoe kijken we naar al die ontheemde mensen? De verlei­ding is erg groot om hen vooral te zien als gevaar, als vreem­de­lingen, indrin­gers zelfs, die een bedrei­ging vormen voor onze eigen cultuur, voor onze sociale systemen en werk­gele­gen­heid. En voor een deel is dat ook waar. Het zal onze samen­le­ving onder druk zetten. Toch mag dat ons er niet van weer­hou­den hen aller­eerst te zien als mens, als broe­der en zuster in nood. Iedere mens, zeggen wij in geloof, is geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, en wordt door Hem bemind met een liefde die al ons begrips­ver­mo­gen ver te boven gaat. We zijn in de meest exis­tentiële zin met elkaar verbon­den, niet alleen fysiek of materieel, maar ook gees­te­lijk en bovenna­tuur­lijk. Zoals Jezus het ons zelf zegt: “Ge hebt maar één Vader, en allen zijt ge broe­ders en zusters”. Het zijn onze broe­ders en zusters, ons eigen vlees, dat een beroep op ons doet.

Er zijn nieuwe wegen en pro­ce­dures nodig

Nu betekent dat na­tuur­lijk niet dat we dus alle deuren van ons land wagenwijd open moeten zetten en ie­der­een opnemen. Dat kan gewoon feite­lijk niet. Wel is de nood zo groot dat we, denk ik, tot de grenzen van onze moge­lijk­he­den zullen moeten gaan, maar zon­der dat een samen­le­ving ontwricht wordt. Het is niet onethisch voor politici om te proberen orde te scheppen in een anders onhan­teer­ba­re nood­si­tua­tie. Een wereld in bewegingHet is niet immoreel om on­der­scheid te maken tussen de ver­schil­lende groepen vluch­te­lingen. Velen zijn let­ter­lijk ver­dre­ven door een uiterst wrede oorlog in hun land, hebben ge­zins­le­den zien sterven, wor­den met de dood bedreigd omwille van hun geloof of over­tui­ging. Voor hen moet aller­eerst een veilige weg wor­den geopend.

Niemand komt recht­streeks uit een oorlogs­ge­bied, maar uit rela­tief veilige buurlan­den, zoals Turkije, Libanon, Jordanië e.d. Ik zie niet goed in waarom Europa geen moge­lijk­he­den kan creëren dat mensen dáár asiel kunnen aan­vra­gen, en het daar ook be­oor­deeld kan wor­den. Nu moeten ze eerst hun hele vermogen uit­ge­ven aan mensensmokke­laars, op gammele bootjes naar Europa overs­te­ken, en dan lange tijd in ontbe­ring leven, alvorens een land te bereiken waar ze hun asielaan­vraag kunnen indienen. Hier is poli­tieke wil gevraagd.

Ook zou de inter­na­tio­nale ge­meen­schap aan lan­den die veel mensen opvangen wellicht een bedrag per vluch­te­ling kunnen geven, opdat de mensen daar waar­dig kunnen leven, en niet alleen om reden van gebrekkige opvang de reis naar Europa aan­vangen. Tege­lijk zullen de pro­ce­dures na­tuur­lijk ook moeten waarborgen dat geen radicale Islamisten zich tussen de vluch­te­lingen mengen en asiel krijgen. En tenslotte mag er, naar mijn mening, wel wat meer druk wor­den uit­geoe­fend op enkele schatrijke golfstaten die nu bijna niets doen.

Gevlucht en niet meer terug kunnen

Moei­lijker is het om beleids­ma­tig om te gaan met al die mensen die de armoede in hun land ontvluchten en een betere toe­komst zoeken voor zich­zelf en hun kin­de­ren. Je kunt er alle begrip voor hebben, en mededogen. We zou­den het waar­schijn­lijk zelf ook proberen als we in hun schoenen zou­den staan. In vroe­ger tij­den zijn ook miljoenen Europeanen om precies die reden ver­trok­ken naar Amerika, Canada, of Australië in de hoop een nieuw bestaan te kunnen opbouwen.

Een wereld in bewegingOok hen mogen we niet te ge­mak­ke­lijk weg­zet­ten als ongenode gasten, illegale immi­gran­ten. Ook hun nood is reëel. Ook zij hebben vaak het hele vermogen van hun familie uitge­ge­ven om Europa te bereiken. Om die reden kunnen ze ook vaak niet terug, zoals een uitgeproce­deerde asiel­zoe­ker me let­ter­lijk zei. Met hangende pootjes, en het laatste geld van de familie verspild. Daarbij willen ook vele rege­ringen, m.n. in Afrika, ze gewoon niet terug, en wei­geren de nodige papieren.

Ook hier heeft Europa een verant­woor­de­lijk­heid: Aller­eerst, denk ik, het geven van goede voorlich­ting in die lan­den zelf, opdat mensen niet vanuit irreële, roman­tische voor­stel­lingen over Europa, het leven van zich­zelf en hun familie op het spel zetten, zon­der dat er wer­ke­lijk uit­zicht op asiel is. Voor hen die hier reeds zijn, al zoveel ontbe­ringen en gevaren hebben doorstaan, en geen echte moge­lijk­heid hebben om terug te keren, de regels zo ruim moge­lijk in­ter­pre­te­ren. En voor hen die wer­ke­lijk geen enkele asiel­grond hebben, wellicht het geld dat ze hebben uitge­ge­ven om hier te geraken terug­ge­ven, opdat ze in ieder geval eer­vol kunnen thuis­ko­men. Ook opvang kost tenslotte veel geld. Mis­schien kan hier­voor een Europees of natio­naal fonds gecreëerd wor­den.

We zijn ook zelf vreem­de­lingen op aarde

Ik weet het, ik werp ideeën op waar­van ik ook zelf de reali­teit niet geheel kan beoor­de­len. Maar nogmaals, waar het mij primair om gaat is dat we niet in een vijand­denken tegen­over vreem­de­lingen terecht­ko­men. Juist in de Bijbel is de hou­ding tegen­over vreem­de­lingen een centraal criterium waar Gods zegen vanaf hangt. Tenslotte zijn we ook zelf vreem­de­lingen op deze aarde. “Maakt u op aarde geen vaste woon en verblijf­plaats”, zegt de Heer “uw vaderland is de hemel”.

Als we eenmaal onze reis op aarde hebben beëindigd, en aankloppen aan de hemelpoort, dan zullen we vooral be­oor­deeld wor­den naar de wijze waarop we zelf gehandeld hebben tegen­over anderen. “Met de maat waar­mee gij meet, zult ge gemeten wor­den”, zegt Jezus. “Oordeelt niet, en je zult niet ge­oor­deeld wor­den... Wees barm­har­tig, en je zult barm­har­tig­heid onder­vin­den... Geef, en je zal gegeven wor­den, een gevulde, gestampte, en over­vloei­ende maat zal men je in de schoot werpen”. Dat is god­de­lijke logica, vol­ko­men recht­vaar­dig en onein­dig barm­har­tig. Als wij anderen iets kleins ver­ge­ven, zal Hij ons grote dingen ver­ge­ven. Als wij mild oor­de­len over anderen, zal Hij onein­dig mild oor­de­len over ons. Als wij van onze aardse goe­de­ren schenken aan onze naasten, zal Hij ons daarvoor hemelse rijkdom terug­ge­ven. God laat zich in edel­moe­dig­heid nooit overtreffen.



+ Mgr. dr. Jozef M. Punt
Bisschop van Bisdom Haarlem-Amsterdam
overzicht van bijdragen:
maandag, 1 juni 2020Brief van Mgr. Hendriks
dinsdag, 5 mei 2020Bevrijdingsdag en geen vrede
woensdag, 18 maart 2020Coronavirus en Kerk
donderdag, 6 februari 2020Gods plan met Amsterdam
maandag, 16 december 2019Wanneer komt de Heer terug?
donderdag, 31 oktober 2019Sterven is geen inslapen, maar ontwaken
vrijdag, 23 augustus 2019Brexit
vrijdag, 14 juni 2019Hoop op een nieuw Pinksteren
donderdag, 28 februari 2019Een liefdesverhaal in de Veertigdagentijd
donderdag, 17 januari 2019Een nieuw jaar en een nieuwe benoeming
donderdag, 20 december 2018Kerstmis als weg naar het Licht
dinsdag, 2 oktober 2018De kerk in brand
donderdag, 2 augustus 2018Maria is in de hemel maar ook op aarde
maandag, 4 juni 2018De toekomst van de wereld en van onszelf
woensdag, 28 maart 2018Pasen... een weg naar nieuw leven en geluk
donderdag, 1 februari 2018Nieuwe uitdagingen, nieuwe kansen
donderdag, 14 december 2017Kerstmis als Licht in de duisternis
dinsdag, 31 oktober 2017De NS is er niet om ideologieŽn uit te dragen
donderdag, 14 september 2017Toen geloof nog heel gewoon was
donderdag, 3 augustus 2017Vrede als opdracht voor ons allemaal
vrijdag, 12 mei 2017Maria
vrijdag, 7 april 2017Hoop op leven over de dood heen
donderdag, 23 februari 2017Sing a little louder...
dinsdag, 13 december 2016Een Bijbelse les over vrede
maandag, 21 november 2016Dialoog als ademen
donderdag, 10 november 2016Dialoog en Getuigenis
maandag, 12 september 2016Wat is er gaande in onze wereld?
zaterdag, 16 juli 2016Over de vreugde van de liefde
maandag, 9 mei 2016Een nieuw Pinksteren
dinsdag, 29 maart 2016Zie, Ik maak alles nieuw



Bisdom Haarlem - Amsterdam • Postbus 1053 • 2001 BB  Haarlem • (023) 511 26 00 • info@bisdomhaarlem-amsterdam.nlDisclaimerDeze website is gerealiseerd door iMoose