Tegenpaus
Tegenpaus Clemens VII (1378-1394)
Een tegenpaus (of in het Latijn: antipapa) is iemand die zichzelf tot paus laat verkiezen of door anderen wordt gekozen in tegenstelling tot de paus die volgens de Kerk als wettig wordt beschouwd.
Kenmerken
-
Heeft vaak politieke of kerkelijke steun, maar niet de algemene erkenning van de katholieke Kerk.
-
Ontstaat meestal tijdens machtsconflicten, zoals:
-
Twisten tussen keizers en pausen,
-
Verdeeldheid onder kardinalen,
-
Schisma’s binnen de Kerk.
Redenen waarom een tegenpaus kon ontstaan
-
Onenigheid over de pausverkiezing (zoals bij het Westers Schisma).
-
Machtspolitiek: keizers, koningen of andere machthebbers wilden een "eigen paus".
-
Tucht of hervorming: sommige geestelijken verzetten zich tegen het gedrag of beleid van de zittende paus.
-
Twijfel aan geldigheid van een pauskeuze.
Beroemde tegenpausen
- Clemens VII (1378-1394)
- Eerste tegenpaus tijdens het Westers Schisma, zetelde in Avignon.
- Benedictus XIII (1394-1423)
- Volgeling van Clemens VII, weigerde ook tijdens het Concilie van Konstanz af te treden.
- Felix V (1439-1449)
- Laatste algemeen erkende tegenpaus. Werd gekozen door het Concilie van Bazel, maar gaf zijn positie uiteindelijk op.
Wat zegt de Kerk hierover?
-
Alleen die paus die wettig en algemeen erkend is volgens de regels van het conclaaf (pausverkiezing) wordt als legitiem beschouwd.
-
Een tegenpaus is dus een onwettige uitdager, ook al had hij in zijn tijd soms aanzienlijke steun.
-
De lijst van officiële pausen sluit tegenpausen uit, hoewel sommige tegenpausen later gerehabiliteerd werden.
Samengevat
Een tegenpaus is iemand die onterecht paus is of wordt geacht, meestal door een schisma of machtsstrijd. Er zijn doorheen de geschiedenis meer dan 30 tegenpausen geweest, vooral in de middeleeuwen.
Deze katholieke woordenlijst is nog in ontwikkeling.
Aan de beschrijvingen wordt nog geschaafd.
© Copyright 2026 Bisdom Haarlem-Amsterdam